Владеењето на правото е поим што често се повикува, а поретко се објаснува. Во својата суштина тој значи дека државната власт е врзана со правото исто како и граѓаните — дека никој, ни највисокиот функционер, не стои над законот.
Концептот има неколку составни делови. Законитост: властите смеат да прават само она што правото им го дозволува. Правна сигурност: правилата мора да бидат јасни, објавени и предвидливи, за граѓаните да можат да го планираат своето однесување. Еднаквост: законот важи исто за сите, без оглед на положбата.
Разликата меѓу владеење на правото и владеење со право
Клучна е разликата меѓу владеењето на правото и владеењето со помош на правото. Во второто, власта користи закони како алатка за сопствени цели, формално почитувајќи процедури, а суштински избегнувајќи ограничувања. Формата е иста, суштината — спротивна.
Затоа концептот бара и институции што го оживуваат: независни судови, забрана на произволност, пристап до правда што е реален, а не само прокламиран, и надзор врз тоа како власта ги применува сопствените правила.
Владеењето на правото, на крајот, не е состојба што се постигнува еднаш засекогаш, туку рамнотежа што секоја генерација институции и граѓани мора одново да ја одржува.
