Чекорите, дождот и тишината во филмовите се внимателно изградени илузии — водич низ занаетот што најмалку се забележува.

Поевтината технологија и гладот за вистински приказни го претворија документарецот од маргина во централна филмска форма.

Со затворањето на градските кина не исчезнаа само проекции, туку и еден начин филмот да се доживува заедно.

Класиците не се лектира — со неколку едноставни трикови стануваат најубавото откритие во ерата на бескрајна понуда.

Најнепрактичниот музички формат стана најпосакуван: зошто плочата победува во ерата на бесконечниот избор.

Кога снимената музика престана да храни, живата изведба стана главен производ — со сè што тоа значи за билетите и за малите сцени.