Во седумдесеттите години на минатиот век, „Ајакс“ и холандската репрезентација понудија нешто што дотогаш изгледаше невозможно: тим без фиксни позиции. Бекот се наоѓаше во нападот, крилото се враќаше во одбрана, а просторот — не играчот — стана основната единица на играта.
Идејата, историски поврзана со тренерот Ринус Михелс и генерацијата предводена од Јохан Кројф, беше едноставна за опишување и исклучително тешка за изведување. Таа бараше играчи што ги разбираат сите улоги и физичка подготвеност што ја надминуваше нормата на времето.
Наследство поголемо од трофеите
Парадоксот е што тој холандски тим не го освои светското првенство. Но неговото влијание се покажа потрајно од кој било пехар: шпанската „тики-така“, германскиот преоден фудбал и модерниот позициски напад се директни потомци на истата идеја.
Денешните тимови што градат акција од голманот, ротираат позиции и го напаѓаат просторот наместо топката, всушност зборуваат холандски дијалект — само со нов речник и со побрзо темпо.
Половина век подоцна, лекцијата останува иста: тактичките револуции не ги прават системите, туку идеите. А најголемата од нив гласи дека фудбалот е игра на простор — и дека просторот му припаѓа на оној што мисли побрзо.
