Локалната самоуправа почива на едноставна идеја: одлуките треба да се носат што поблиску до граѓаните што ги чувствуваат нивните последици. Овој принцип, познат како супсидијарност, значи дека повисоко ниво на власт презема задача само кога пониското не може ефикасно да ја изврши.
Во практиката, општините во европските системи најчесто одговараат за урбанистичкото планирање, комуналните услуги, локалните патишта и улици, водоснабдувањето, управувањето со отпад и одржувањето на објектите за предучилишно и основно образование.
Изборни органи и нивната рамнотежа
Двата столба на локалната власт се советот и градоначалникот. Советот е претставничко тело што го донесува буџетот, урбанистичките планови и локалните прописи, додека градоначалникот ја води администрацијата и ги извршува одлуките. Нивниот меѓусебен однос е локална верзија на поделбата на власта.
Надлежноста, сепак, не значи многу без капацитет. Пренесувањето задачи на општините без соодветни финансии и стручен кадар создава таканаречена празна децентрализација — овластувања на хартија што не можат да се спроведат.
Затоа современите расправи за локалната самоуправа сè помалку се водат за списокот на надлежности, а сè повеќе за тоа дали општините имаат вистински алатки, пари и луѓе за да ги извршуваат.
