Законодавната улога е само едната половина од работата на еден парламент. Другата, често помалку видлива, е надзорот врз извршната власт — постојана проверка како владата ги троши јавните пари и како ги спроведува законите што пратениците ги изгласале.
Наједноставната алатка е пратеничкото прашање. Поставено усно или писмено, тоа го обврзува министерот да одговори јавно, а редовните термини за прашања создаваат ритам на отчетност меѓу изборите.
Од интерпелација до анкетна комисија
Интерпелацијата оди чекор подалеку: таа отвора расправа за работата на конкретен функционер или на владата во целина и може да заврши со гласање што има политичка тежина. Во многу системи таа е претходница на прашањето за доверба.
Најсилниот инструмент се анкетните комисии — привремени тела формирани да истражат прашање од јавен интерес. Тие можат да повикуваат сведоци и да бараат документи, а нивните извештаи, иако немаат судска сила, често поттикнуваат институционални реформи.
Ефикасноста на сите овие алатки зависи од еден услов: опозицијата да има реален пристап до нив. Затоа споредбените парламентарни практики често резервираат претседателски места во надзорните комисии токму за пратеници кои не ја поддржуваат владата.
