Процесот на пристапување кон Европската Унија често се доживува како политички настан, но во суштина станува збор за долга и детално уредена процедура. Таа започнува со поднесување барање за членство, продолжува со добивање статус на кандидат и со отворање на пристапните преговори, кои се водат според однапред утврдена методологија.
Првата содржинска фаза е таканаречениот скрининг — аналитички преглед на усогласеноста на домашното законодавство со правото на Унијата. Скринингот не е испит што се положува или паѓа, туку попис на разликите: тој покажува каде националните прописи веќе одговараат на европските и каде се потребни измени.
Поглавја, кластери и мерила
Правото на Унијата е поделено на тематски поглавја, групирани во кластери — од владеење на правото и функционирање на институциите, преку внатрешен пазар, до земјоделство и животна средина. Секое поглавје се отвора и се затвора според исполнетоста на конкретни мерила, познати како бенчмарк-услови.
Клучна карактеристика на оваа архитектура е дека напредокот се мери по области, а не глобално. Земја може да биде далеку понапредната во една област отколку во друга, што ја прави динамиката на преговорите нерамномерна и тешко предвидлива.
На крајот, пристапниот договор подлежи на ратификација во сите земји членки. Токму затоа процесот бара трпение, административен капацитет и континуитет што ги надминува мандатите на одделни влади.
