Кога симфониски оркестар изведува музика од видеоигри пред распродадена филхармониска сала, а големите музеи откупуваат игри за своите постојани збирки, станува јасно дека нешто суштинско се променило во хиерархијата на културата.
Гејмингот одамна е поголем бизнис од филмот и музиката заедно, но економијата е најмалку интересниот дел од приказната. Поважно е што играта созреа како израз: раскажува приказни, гради светови, поставува морални дилеми и вработува композитори, сценаристи и ликовни уметници од највисок ред.
Од маргина до мејнстрим
Промената е и генерациска. Луѓето што пораснаа со џојстик в раце денес уредуваат медиуми, водат институции и купуваат билети — и не гледаат причина нивната прва култура да остане во подрум. Музиката од игри стана почитуван жанр со концертни турнеи, а гејмерските настани полнат арени како спортски финалиња.
Околу игрите израсна и цела заедничка култура: пренос во живо, костимографија, турнири, форуми каде што се толкуваат измислени светови со посветеност на книжевни кружоци. Игрите станаа фолклорот на дигиталното доба.
Прашањето веќе не е дали игрите се култура. Прашањето е што кажуваат за нас — а одговорите стануваат сè поинтересни.
