Некогаш вечерта почнуваше со прелистување: програма во весник, полица во видеотека, разговор со пријател што „гледал нешто одлично“. Денес почнува со екран што веќе одлучил наместо нас — редици насловени „Бидејќи гледавте“ и „Топ 10 во вашата земја“, наредени со математичка самоувереност.
Алгоритмот за препораки не е злонамерен; тој е услужлив до степен на претераност. Учи од секој клик, од секое откажување на петтата минута, и заклучува дека сакаме уште од истото. Проблемот е што вкусот никогаш не се градел од истото.
Вкусот е мускул што бара отпор
Филмската култура отсекогаш живеела од судири: погрешно избрана проекција што станува откритие, жанр што сме го презирале додека не нè освоил. Препораката скроена по мерка го отстранува токму тоа триење — а без триење нема ни изненадување.
Решението не е да се откажеме од платформите, туку да им ја одземеме последната одлука. Листа од критичар, препорака од жив човек, наслов запишан на салфетка — сето тоа е мал чин на непослушност кон машината.
Алгоритмот е одличен слуга и слаб кустос. Разликата ја чувствуваме дури кога ќе си го вратиме правото самите да згрешиме при изборот.
