Турнеи по повод јубилеи, обновени состави, продолженија на приказни стари три децении, реиздание врз реиздание — поп-културата денес поминува необично многу време свртена наназад.
Причината е делумно сметководствена. Во време на расцепкана публика и скапи продукции, познатото е најмалку ризично: она што веќе било сакано, најлесно повторно се продава. Носталгијата е последната заедничка територија на публика која инаку не се согласува речиси за ништо.
Удобноста на познатото
Има и подлабок слој. Психологијата одамна знае дека музиката од младоста останува засекогаш „наша“ — таа е брз премин до времето кога сè било ново. Во несигурни времиња, познатата мелодија е топол дом, а културната индустрија тоа одлично го разбира.
Цената ја плаќаат новите автори, кои веќе не се натпреваруваат со современиците, туку со целокупниот каталог на минатото, достапен на секој телефон. Статистиките за слушаност покажуваат дека старата музика зазема сè поголем дел од колачот.
Носталгијата сама по себе не е непријател — таа е дел од тоа како културата памети. Проблемот настанува кога сеќавањето ќе стане замена за имагинација. Културата што само се врти наназад, на крајот, се врти во круг.
