Односот на младите кон политиката често се опишува со зборот апатија. Сепак, поinternoто набљудување покажува посложена слика: младите генерации не се нужно незаинтересирани за јавните прашања, туку почесто се недоверливи кон традиционалните политички канали — партиите, изборите и формалните институции.
Нивниот ангажман се преселува во други форми: волонтерство, локални акции, тематски кампањи за животна средина или образование, како и дигитален активизам. Овие облици им даваат чувство на директен ефект, за разлика од изборниот циклус, чии резултати изгледаат далечни и бавни.
Институционални мостови кон младите
За демократијата, дистанцата меѓу младите и формалната политика е ризик: генерација што не гласа и не членува во претставнички структури останува без глас токму таму каде што се распределуваат ресурсите. Затоа многу системи развиваат институционални мостови — младински совети при општините, младински парламенти, квоти за консултирање на младински организации при креирање политики.
Клучен предуслов е и граѓанското образование. Разбирањето како функционираат институциите, како се носи буџет и како се контролира власта не доаѓа само по себе — тоа е вештина што училиштето и заедницата треба систематски да ја градат.
Искуството покажува едноставна законитост: младите учествуваат таму каде што учеството има видлива последица. Институциите што сериозно ги вклучуваат младите не прават гест на љубезност, туку инвестиција во сопствената иднина.
