Постои предрасуда дека старите филмови се домашна задача: нешто што „треба“ да се одгледа за да се биде културен. Тоа е најсигурниот начин никогаш да не ги засакате. Класиците не се лектира — тие се филмови што нè надживеале со причина.
Првиот совет е наједноставен: почнете од жанрот што веќе го сакате. Ако ве држат трилери, старите мајстори на неизвесноста ќе ве освојат побрзо од кој било список „сто најдобри“.
Црно-белото не е пречка, туку стил
Вториот страв е црно-белата слика. Дајте ѝ десет минути: окото се прилагодува зачудувачки брзо, а потоа почнува да забележува колку светлината и сенката раскажуваат таму каде што бојата денес често само декорира.
Барајте реставрирани изданија — разликата е како меѓу изгребана плоча и жив концерт. И гледајте со титлови ако јазикот е бариера; никој не дели поени за храброст.
Најпосле, гледајте по нишка: сите филмови на еден режисер, еден жанр низ децениите, делата што ги инспирирале вашите омилени автори. Стариот филм најубаво се гледа кога не е споменик, туку писмо од некој што сакал исто што и вие.
