Туризмот често се опишува преку природните убавини, но како стопанска дејност тој е синџир од многу занимања: сместување, угостителство, превоз, водичи, земјоделски производители и занаетчии. Колку е подолг тој синџир во домашни раце, толку поголем дел од потрошеното останува во локалната економија.
Најголемата структурна слабост на дејноста е сезоналноста. Неколку интензивни месеци тешко можат да издржат целогодишни плати, кредити и одржување, па работниците заминуваат, а објектите стојат празни.
Од сезона кон целогодишна понуда
Дестинациите што успеале да ја продолжат сезоната обично не чекале нови плажи или снег, туку граделе содржини: деловни настани, гастрономски манифестации, велосипедски и планински патеки, културни програми и селски туризам.
Втор столб е квалитетот на трудот. Туризмот е услуга што ја испорачуваат луѓе, па обуката на кадарот, пристојните услови за работа и можноста за напредување директно се претвораат во задоволни гости и повторни посети.
Кога приходите се реинвестираат во инфраструктура и заштита на просторот, туризмот станува долгорочна дејност, а не брза жетва. Спротивното, прекумерната градба и исцрпените ресурси, ја троши токму основата врз која дејноста почива.
