Извозот традиционално се поврзува со фабрики, контејнери и царински терминали. Информатичката индустрија го промени тоа сфаќање: услугата се произведува на едно место, а се испорачува насекаде, без транспортни трошоци и без складишта.
За малите економии тоа е особено значајно. Софтверскиот инженер во помал град може да работи за клиенти на други континенти, а неговата плата и даноците остануваат во локалната средина, каде што ја поттикнуваат потрошувачката и услужните дејности.
Од евтина работна сила до сопствен производ
Првата фаза на растот речиси секогаш е аутсорсинг: странски нарачатели ангажираат домашни тимови поради пониската цена на трудот. Тој модел носи приходи, но е ранлив, бидејќи клиентот лесно се сели таму каде што е поевтино.
Затоа зрелите информатички заедници постепено се движат кон сопствени производи и специјализирани услуги со повисока додадена вредност. Тоа бара вложувања во знаење, маркетинг и трпение, но создава приходи што не зависат само од цената на еден работен час.
Долгорочно, најголемото ограничување не е побарувачката, туку понудата на кадар. Образованието, преквалификацијата и задржувањето на инженерите во земјата се вистинската извозна инфраструктура на дигиталната економија.
