Во меѓународните односи големината традиционално се поврзува со моќ — поголема територија, население и економија значат поголема тежина на преговарачката маса. Сепак, дипломатската практика покажува дека малите држави не се осудени на маргините. Тие развиле препознатлив репертоар на стратегии со кои недостигот на сила го надоместуваат со умешност.
Првата и најважна стратегија е мултилатерализмот. Меѓународните организации им овозможуваат на малите држави да учествуваат во одлучување според правила што важат за сите, а не според односот на силите. Затоа тие по правило се меѓу најдоследните застапници на меѓународното право — правилата се штит на послабите.
Специјализација наместо сеприсутност
Втората стратегија е таканаречената нишна дипломатија. Наместо да настојуваат да бидат присутни на сите теми, малите држави избираат неколку области — посредување во спорови, климатска дипломатија, дигитални прашања — и таму градат експертиза што ги прави потребни и на поголемите партнери.
Третиот столб се коалициите. Здружувањето со држави со слични интереси, регионално или тематски, им овозможува на малите земји да настапуваат со заеднички глас што е потешко да се игнорира.
Заедничко за сите овие пристапи е дека бараат стабилна и професионална дипломатска служба и надворешна политика со континуитет. Влијанието на малата држава не се наследува — тоа се гради со години доследност.
