Светлата се гаснат, првиот акорд одекнува, а над главите на публиката се крева море од светнати екрани. Сцената денес се гледа двапати — еднаш со очи, еднаш преку камера.
Феноменот е универзален: снимки со растресен кадар и звук што личи на бура во лименка, кои, како што покажуваат истражувањата на човечкото однесување, речиси никогаш не се прегледуваат повторно.
Меморија или спомен
Психолозите одамна забележале дека снимањето го менува самото доживување: вниманието се дели меѓу настанот и кадрирањето, а споменот станува послаб токму затоа што сме биле зафатени со неговото „зачувување“. Концертот се претвора во материјал, наместо во момент.
Има и друга страна. За многумина снимката е дневник, начин радоста да се сподели со отсутните, доказ дека животот се случил. Некои изведувачи воведоа вечери без телефони, со запечатени футроли на влезот; други ја прифатија камерата како дел од спектаклот.
Можеби решението е постаро од технологијата: една фотографија за спомен, па телефонот в џеб. Најдобрата снимка од концерт отсекогаш била онаа во главата.
