Речиси секој град некогаш имаше свое кино, а поголемите — по неколку. Салата со тешки завеси и седишта што чкрипат беше исто толку дел од градскиот пејзаж колку плоштадот и чаршијата. Потоа, тивко и без свечено затворање, многу од тие светла се изгаснаа.
Причините се познати: телевизијата, видеото, мултиплексите во трговските центри, па стримингот. Секој бран земаше по нешто, додека зградите не останаа — некои претворени во продавници, некои во магацини, некои едноставно заклучени.
Што точно се изгуби со салите
Не се изгубија само проекции; се изгуби еден вид заедништво. Киното беше место каде што цел град ја гледаше истата приказна истата вечер, каде што смеата и воздишката беа колективни. Филм гледан сам на телефон е истиот филм, но не и истото искуство.
Има, сепак, и спротивен бран. Низ Европа, а и кај нас, ентузијасти обновуваат стари сали, летните кина на отворено повторно собираат публика, а киноклубовите ја враќаат навиката филмот да се гледа заедно, па потоа долго да се расправа за него.
Салите што преживеаја не се музеи. Тие се потсетник дека филмот е роден како јавна уметност — и дека таму сè уште дише најдлабоко.
