Затворете ги очите среде филм и приказната ќе продолжи; затнете ги ушите и таа ќе се распадне. Звукот е половина од филмското искуство, а по некое непишано правило — половината за која најмалку се зборува.
Она што го слушаме во кино речиси никогаш не е она што било снимено на сетот. Чекорите, шушкањето на облеката, тропањето на вратата — сето тоа се создава дополнително, во студио.
Занаетот што се вика фоли
Тоа е работата на фоли-уметниците, занает стар речиси колку и звучниот филм: со стари чевли, зелка, кожни ракавици и неверојатна прецизност тие го „одглумуваат“ звукот на секоја сцена. Кога е добро направен, тој е совршено невидлив.
Врз тоа се реди дизајнот на звук — атмосферите, тишините што не се празни, ниските фреквенции што создаваат нелагодност пред воопшто нешто да се случи. Па музиката. Па финалниот микс, каде што стотици тонски ленти се сведуваат на една рамнотежа.
Следниот пат кога некој филм ќе ви се стори „некако вистинит“, голема е веројатноста дека комплиментот му следува на тонскиот тим. Тие се навикнати: најдобрата им е работата што никој не ја забележува.
