Постои нов начин на гледање филмови и речиси сите го практикуваме, иако никој не се фали со него: очите на телевизорот, палецот на телефонот. Филмот тече, а ние сме присутни отприлика колку патник што дреме покрај прозорец од автобус.
Последиците не се невини. Кога вниманието е поделено, сложените приказни стануваат „конфузни“, тивките сцени „досадни“, а визуелното раскажување — залудно. Не е чудно што сè повеќе содржини се прават токму за такво гледање: дијалози што објаснуваат сè, дејствие што може да се следи и со едно уво.
Расеаноста ја менува и понудата
Тоа е вистинската цена. Не се менува само нашата навика, туку и она што се снима: продукциите се прилагодуваат на гледач што „гледа“ додека готви, скролува и одговара на пораки. Филмот полека се претвора во радио со слики.
Лекот е скромен и старомоден: телефонот во друга соба, деведесет минути внимание. Тоа не е аскетизам, туку минимален влог — колку што бара и една театарска претстава, па никој не се буни.
Филмовите отсекогаш барале само едно: да бидеме таму. Останатото го прават сами.
