Филмскиот фестивал однадвор изгледа како настан за посветените: црвени теписи, каталози дебели како романи, публика што зборува со кратенки. Однатре, тој е нешто поедноставно — најдобриот начин да се видат филмови што инаку тешко стигнуваат до редовната кино-програма.
Првото правило за почетници: не планирајте премногу. Три проекции дневно се сосема доволни; четвртата обично се гледа со очи што повеќе не соработуваат.
Изберете по еден непознат наслов дневно
Второто правило е позабавно: секој ден по еден филм за кој не знаете ништо. Кратки филмови, дебитанти, документарци од земји чија кинематографија не ја познавате — тоа се местата каде што фестивалите најмногу изненадуваат.
Не прескокнувајте ги разговорите по проекциите. Прашањата од публиката знаат да бидат непријатни, одговорите искрени, а филмот што штотуку сте го гледале одеднаш добива уште едно толкување.
И не заборавајте дека не мора да се патува далеку: регионот е полн со фестивали со долга традиција, од битолскиот фестивал на филмската камера посветен на браќата Манаки до летните ревии на отворено. Влезницата обично чини колку кафе и колач, а трае многу подолго.
