Историјата на филмот на овие простори почнува невообичаено рано. Браќата Јанаки и Милтон Манаки на почетокот на дваесеттиот век донеле филмска камера на Балканот и со неа ги снимиле првите живи слики од секојдневието — предилки, панаѓури, обични луѓе фатени во движење.
По Втората светска војна се гради институционална кинематографија: студија, професионални екипи, први играни филмови. Генерации режисери и сниматели создаваат корпус дела што и денес се проучуваат на филмските академии.
Венециското злато и патот потоа
Пресвртен миг е „Пред дождот“ на Милчо Манчевски, кој во 1994 година го освои Златниот лав во Венеција и доби номинација за Оскар за најдобар странски филм. Малата кинематографија одеднаш се најде на големата светска мапа.
Четврт век подоцна, документарецот „Медена земја“ на Тамара Котевска и Љубомир Стефанов влезе во историјата со две номинации за Оскар — потврда дека силната приказна не бара голем буџет, туку трпение и око.
Меѓу овие врвови стојат десетици филмови, фестивалски награди и, уште поважно, континуитет. Македонскиот филм никогаш не бил индустрија по обем, но упорно докажува дека може да биде уметност по дострел.
