За гледачите, Олимписките игри траат две недели. За спортистите, тие почнуваат многу порано — квалификацискиот циклус се отвора речиси веднаш по завршувањето на претходното издание.
Секоја меѓународна федерација сама одредува како се стигнува до игрите. Во атлетиката и пливањето постојат влезни норми — точно време или резултат што мора да се постигне во определен период. Во борењето, џудото или боксот, пропусницата се освојува на квалификациски турнири. Во екипните спортови одлучуваат континентални и светски првенства.
Квоти наместо неограничен влез
Заедничко за сите системи е квотата: секоја дисциплина има ограничен број места, а секоја земја — ограничен број претставници. Целта е игрите да останат прегледни и глобални, наместо да ги доминираат неколку најбогати спортски сили.
Постојат и таканаречени места на универзалност, наменети за помали земји без остварена норма. Тие гарантираат дека олимпизмот ќе остане светски собир, а не клуб на најмоќните.
Затоа секој олимписки настап, дури и без медал, е резултат на повеќегодишна пресметка — на резултати, рангирања и правила што почнуваат да течат додека претходниот пламен уште гори.
