Земја богата со извори, реки и езера лесно паѓа во замката водата да ја смета за неисцрпна. Но, климатските промени ги менуваат сметките: сушните периоди стануваат подолги, врнежите понерамномерни, а притисокот врз изворите поголем — и за пиење, и за наводнување, и за енергетика.
Најтивкиот проблем е под земја: застарените водоводни мрежи низ кои дел од водата се губи пред да стигне до чешмата. Загубите во мрежата се невидливи за јавноста, но претставуваат двојна штета — и за ресурсот и за средствата вложени во неговото зафаќање и пречистување.
Од зафаќање кон стопанисување
Современото управување со вода значи премин од логика на зафаќање кон логика на стопанисување: мерење и намалување на загубите, пречистување на отпадните води пред враќање во реките и цени што ја одразуваат вистинската вредност без да ги казнуваат ранливите домаќинства.
Наводнувањето, како голем потрошувач, има и голем простор за заштеда: системите капка по капка трошат многукратно помалку од отворените канали, а даваат постабилен принос.
Водата е тест за долгорочно мислење. Инвестициите во мрежи и пречистителни станици не се фотогенични, но токму тие одлучуваат како ќе изгледа секојдневието по неколку децении.
