По својот терен, поголемиот дел од Скопје е како создаден за велосипед: рамни улици, кратки растојанија меѓу населбите и долг кеј покрај Вардар што природно го поврзува градот од исток кон запад.
Сепак, бројот на велосипедисти зависи помалку од теренот, а повеќе од чувството на сигурност. Патека што ненадејно прекинува, возила паркирани врз обележаните ленти или опасни крстосници можат да го обесхрабрат и најрешителниот возач.
Мрежа наместо поединечни патеки
Искуството од градовите со развиена велосипедска култура е јасно: не е пресудна вкупната должина на патеките, туку нивната поврзаност. Мрежата вреди онолку колку што вреди нејзината најслаба алка.
Важни се и навидум ситните детали — безбедни паркинзи за велосипеди пред училишта и институции, пристапни рампи, добро осветлување и одржување на патеките во сите сезони.
Велосипедот не е замена за сите патувања, но за многу секојдневни релации е брз, здрав и економичен избор. Колку повеќе луѓе го користат, толку помал е притисокот врз сообраќајот и воздухот.
