Секое издание на игрите зад себе остава бетонско наследство: стадиони, базени, велодроми и олимписки села. Што ќе биде со нив по церемонијата на затворање е прашање што денес се поставува уште пред да се удри првиот темел.
Историјата нуди примери од двата вида. Некои објекти станале живи градски средишта — сали за клубови, станбени населби, паркови. Други останале празни споменици на амбицијата, скапи за одржување и тешки за пренамена.
Пресврт во филозофијата на градење
Токму затоа олимпиското движење во последната деценија ја смени логиката: наместо игрите да го обликуваат градот, градот треба да ги обликува игрите. Домаќините денес се охрабруваат да користат постојни и монтажни објекти, а нови да градат само таму каде што населението има реална потреба.
Идеалната олимписка инвестиција е онаа што жителите ја користат секој ден — базен во кој деца учат да пливаат, сала во која тренираат локални клубови.
Мерката за успех на едно домаќинство, со други зборови, не е сјајот на отворањето, туку животот на објектите десет години подоцна.
