Скопјани често се претставуваат преку своето маало. Населбата не е само поштенска адреса, туку и дел од личната приказна — местото на првото училиште, на игралиштето, на продавницата каде што сите ве знаат по име.
Маалото живее преку мрежа од ситни, секојдневни односи: поздрав со соседот, помош при носење кеси, заедничка грижа за влезот или дворот. Тие односи не се мерат лесно, но токму тие го прават градот поднослив и топол.
Соседството како градска вредност
Урбаните промени го ставаат маалскиот дух на проба. Кога се менуваат зградите, се менуваат и жителите, а новите соседи и старите навики бараат време за да се вклопат едни со други.
Јавните простори играат клучна улога во тој процес. Клупа во сенка, уредено игралиште или мал плоштад се местата каде што познанствата настануваат природно, без покана и без повод.
Затоа грижата за маалата не е носталгија, туку урбана политика во најдобра смисла: град составен од живи соседства е поотпорен, побезбеден и попријатен за сите свои жители.
