Додека големите дестинации се борат со гужви, сè повеќе патници го бараат спротивното: тишина, автентична храна и контакт со домаќините. Руралниот туризам одговара токму на таа потреба — и тоа е шанса за средини што со децении се празнат.
Предностите на македонските села се очигледни: планини, езера, винарски региони, гастрономија и близина — речиси секоја точка во земјата е достапна за неколку часа возење. Она што недостига, почесто е инфраструктурата: патишта, обележани патеки, сместување со стандард и видливост на пазарот.
Туризмот како локална економија
Вистинската вредност на руралниот туризам не е во бројот на ноќевања, туку во синџирот што го создава: домашни производи што се продаваат директно, занаети што добиваат купувачи, млади што гледаат причина да останат или да се вратат.
Ризикот е познат од други земји: неконтролираната градба и масовноста го уништуваат токму она поради кое гостите дошле. Одржливоста бара граници — просторни планови и почит кон пејзажот.
Селото како дестинација успева само ако остане село. Тоа е и најтешкиот и најважниот услов на овој вид туризам.
