Реките на Балканот ретко се задржуваат во една држава. Дунав, Сава, Дрим, Вардар и Марица минуваат низ повеќе земји или образуваат граници, што значи дека управувањето со нив е по природа заедничка задача.
Водата е истовремено ресурс и ризик: од неа зависат земјоделството, хидроенергијата и водоснабдувањето, а поплавите и сушите не признаваат административни линии.
Управување што ги следи сливовите, а не границите
Современата пракса во Европа се потпира на принципот дека со реката се управува на ниво на целиот слив. За балканските земји тоа значи размена на хидролошки податоци, координација при работата на браните и заеднички системи за предупредување од поплави.
Климатските промени ја зголемуваат важноста на оваа соработка: посушните лета и понаглите врнежи ги прават реките понепредвидливи, па информацијата од соседот возводно станува прашање на безбедност.
Реките, згора на тоа, носат и културна тежина — покрај нив настанувале градовите, патиштата и трговијата на регионот. Односот кон нив денес покажува колку регионот умее да се справува со добра што по дефиниција се заеднички.
