Кога се зборува за историјата на хокејот, невозможно е да се одмине советската школа од втората половина на дваесеттиот век. Таа не победуваше само со резултати, туку со идеја — играта се гради преку поседување на пловката, а не преку нејзино исфрлање.
Додека северноамериканскиот стил ја славеше директноста и физичкиот двобој, советските петорки инсистираа на кратки додавања, постојано движење без пловка и трпеливо барање на слободниот соиграч.
Идеја што ги надживеа границите
Петорките таму се тренираа и играа како целина, со хемија градена со години. Токму затоа нивните комбинации изгледаа како однапред договорени, иако беа плод на илјадници часови заедничка работа.
Распадот на државата ја растури таа структура, но не и идејата. Денешниот хокеј, со нагласок на контрола, брза транзиција и техничка вештина, во голема мера е синтеза на двете традиции.
Историската поука е јасна: стиловите се натпреваруваат, но на крајот се мешаат. Она што некогаш изгледало егзотично, денес е дел од секој учебник.
