Од своето прво издание во Сингапур во 2010 година, Младинските олимписки игри се обидуваат да одговорат на едно прашање: како се воспитува олимпиец, а не само шампион?
Форматот намерно се разликува од големите игри. Покрај натпреварите, учесниците минуваат низ образовни програми за фер-плеј, антидопинг, односи со медиумите и кариера по спортот. Во некои дисциплини настапуваат и мешани тимови од различни земји — идеја незамислива на сениорско ниво.
Пирамидата почнува од дното
Зад тоа стои едноставна вистина: врвниот спорт е врв на пирамида чија основа е аматерскиот и училишниот спорт. Без широка база од деца што тренираат заради игра, а не заради договор, ниту еден систем не произведува шампиони на долг рок.
Затоа младинскиот олимпизам не се мери со рекорди. Неговата вредност се гледа дури по години — во бројот на спортисти што стигнале до сениорските игри, но и во оние што станале тренери, судии и спортски работници.
Најдобрата инвестиција во олимписко злато, покажува искуството, ретко изгледа како злато: најчесто изгледа како сала полна деца.
