Малку спортски правила имаат толку необична биографија како методот Дакворт-Луис: математичка формула што одлучува победник кога дождот ќе прекине еднодневен крикет-натпревар.
Проблемот беше вистински. Старите решенија ги споредуваа само постигнатите трчања, игнорирајќи колку викети му преостануваат на тимот, што водеше до отворено неправедни исходи. Најпознат е примерот од светското првенство во 1992 година, кога по краток прекин на Јужна Африка ѝ беа потребни дваесет и две трчања од една-единствена топка.
Одговор понудија двајца британски статистичари, Френк Дакворт и Тони Луис. Идејата беше елегантна: секој тим располага со два ресурса — преостанати овери и преостанати викети — а формулата пресметува колкав дел од тие ресурси се изгубени со прекинот и соодветно ја коригира целта.
Формула што ретко кој ја разбира
Иронијата е што методот, подоцна дополнуван и осовременуван, малкумина на трибините умеат сами да го пресметаат. Публиката ја дознава новата цел од семафорот и ѝ верува на математиката.
Токму во тоа е неговиот успех: едно правило е добро не кога сите го разбираат, туку кога никој повеќе не се чувствува измамен.
