Кога се зборува за Олимписките игри, вниманието природно оди кон големите спортски сили и нивните стотици спортисти. Но вистинската глобалност на игрите ја носат малите делегации — земји што настапуваат со неколкумина претставници и без реални изгледи на табелата на медали.
За тие земји, меѓу кои е и Македонија, олимпискиот настап има поинаква функција: тој е огледало на домашниот спортски систем. Секоја исполнета норма зборува за работата на клубовите, тренерите и федерациите многу повеќе отколку за поединечниот талент.
Медалот како исклучок, развојот како правило
Историјата нуди и докази дека врвот не е резервиран за големите: Македонија својот прв олимписки медал го освои токму во борењето, на игрите во Сиднеј во 2000 година.
Сепак, за малите средини поважна од медалот е континуираноста. Секоја генерација што тренира, се квалификува и настапува, го одржува ланецот на знаење жив. Олимписката солидарност, програмата преку која се финансираат стипендии и стручно усовршување, постои токму за да не се прекине тој ланец.
Во таа смисла, бројот на освоени медали е најмалку прецизната мерка за олимпискиот успех на една мала земја. Подобра мерка е колку деца, по секое издание на игрите, ќе посакаат да влезат во сала.
