Крикетот долго време беше сосема туѓ на Балканот — спорт од телевизиските вести, со неразбирливи правила и непозната терминологија. Но сликата постепено се менува: низ континентална Европа никнуваат мали сојузи, аматерски лиги и импровизирани терени.
Двигателите се разновидни. Студенти и работници од Индија, Пакистан, Авганистан и Шри Ланка ја носат играта со себе и организираат викенд-натпревари, а околу нив со време се собираат и љубопитни домашни играчи.
Светската федерација ова го поддржува со развојни програми за таканаречените придружни членки — земји без крикетска традиција, но со желба да изградат основа. Кратките формати се клучни: наместо петдневни натпревари, новите средини почнуваат со игри што траат неколку часа.
Предноста на малите средини
Малите крикетски земји имаат и една неочекувана предност: сè започнува од нула, па нема товар на традицијата. Правилата се учат преку кратката игра, а терен може да биде и обично фудбалско игралиште со вештачка лента на средината.
Историјата на спортот учи дека периферијата понекогаш ги изненадува центрите. За Балканот тоа е далечен хоризонт, но веќе не е незамислив.
