Генерации кошаркари растеа со строга подела: плејмејкер, бек, две крила и центар, секој со јасно опишани задачи. Високите играа со грб кон кошот, ниските ја носеа топката, а границите ретко се преминуваа.
Таа архитектура постепено се урна. Ширењето на далечниот шут го испразни просторот под кошот, а нападите почнаа да бараат петмина играчи што истовремено се закана од дистанца и со продор. Играчот со само една вештина стана лесен за читање.
Одбраната како двигател на промената
Пресудна беше и одбраната. Кога екипите почнаа масовно да ги разменуваат чуварите при блокадите, секој играч мораше да умее да чува секого: високиот да ги следи брзите бекови на периметарот, нискиот да преживее дуел под кошот. Универзалноста престана да биде украс и стана услов.
Последиците стигнаа до најмладите категории: центрите денес учат да шутираат тројки, бековите да поставуваат блокови, а тренерите сè почесто зборуваат за улоги наместо за позиции.
Позициите, се разбира, не исчезнаа — исчезна нивната непроменливост. Модерната кошарка не прашува каде играш, туку што сè знаеш. И токму тоа ја прави поинтересна од кога било.
