Кошарката денес е глобален спорт во полна смисла: најсилните лиги се полнат со играчи од сите континенти, нови професионални натпреварувања никнуваат во Африка и Азија, а верзијата три на три доби и олимписки статус. Играта веќе нема еден центар.
Балканот во таа приказна влегува со богато наследство — тренерска школа, култура на организирана игра и генерации играчи што ја пренесоа таа традиција низ светот. Тоа наследство е капитал, но капитал што се троши ако не се обновува.
Меѓу споменот и системот
За нашата средина, четвртото место на Европското првенство во 2011 година остана врв што инспирираше цела генерација. Но еден резултат, колку и да е голем, не е систем — тој е доказ што системот би можел да произведе.
Обновата минува низ познати станици: стабилни младински лиги, образувани тренери на најмладите категории, достапни сали и клубови што живеат од работа, а не од импровизација.
Глобалниот раст значи поостра конкуренција, но и поголеми можности за мали земји што работат систематски. Кошарката никогаш не била подостапна — прашањето е дали ќе бидеме подготвени да ја искористиме таа достапност.
