Малку теми на Балканот предизвикуваат толку широка согласност како потребата од подобра патна и железничка поврзаност. Планинскиот релјеф, историските граници и децениите недоволни вложувања оставија регион во кој географски блиски градови често се сообраќајно далечни.
Паневропските коридори што го сечат полуостровот во правец исток–запад и север–југ се повеќе од линии на мапа. Тие ја одредуваат динамиката на трговијата, ги насочуваат инвестициите и влијаат врз тоа каде се отвораат работни места.
Патиштата како економска судбина
Искуствата од другите европски региони покажуваат дека транспортната инфраструктура има кумулативен ефект: секој нов автопат или модернизирана пруга ја зголемува вредноста на целата постојна мрежа. За малите балкански економии, кои поединечно тешко привлекуваат крупни производствени инвестиции, поврзаноста е начин да настапат како поголем, единствен простор.
Пречките, сепак, не се само градежни. Долгите чекања на граничните премини често ја поништуваат заштедата на време постигната со новите патишта, што ја прави административната соработка еднакво важна како и самиот асфалт.
Затоа аналитичарите на регионалниот развој сè почесто зборуваат за „мека инфраструктура“ — усогласени процедури, дигитализирани документи и координирани возни редови — како за вториот, потивок столб на балканската поврзаност.
