Земјоделството останува една од носечките дејности на руралните средини, но се соочува со прашање што ретко се поставува директно: кој ќе го работи полето по една генерација? Стареењето на земјоделската работна сила е тренд забележан низ цела Европа, а кај нас се вкрстува со иселувањето и уситнетоста на парцелите.
Влезот на млад човек во земјоделството денес бара капитал: земја, механизација, системи за наводнување, пласман. Без поддршка при стартот, изборот меѓу неизвесната нива и сигурната плата најчесто завршува предвидливо.
Технологијата како магнет за младите
Парадоксално, токму модернизацијата може да ги врати младите. Прецизното земјоделство, наводнувањето капка по капка, стакленици со контролирани услови и директен пласман преку интернет го прават земјоделството технолошка дејност, а не само физичка работа.
Клучен е и пристапот до земја. Напуштените и уситнети парцели се ресурс што стои неискористен; нивното окрупнување и активирање е предуслов за стопанства од кои може да се живее.
Храната е стратешко прашање на секоја земја. Затоа политиките за млади земјоделци не се субвенција за една дејност, туку вложување во долгорочната самостојност.
