Во земјите без голема тениска традиција, вклучувајќи ја и нашата, развојот на спортот ретко почнува од врвот. Тој се гради оддолу: од клупските школи, локалните терени и ентузијастите што со години одржуваат тренинзи за по неколку генерации деца.
Искуствата од помалите европски земји покажуваат сличен образец. Таму каде што клубовите успеале да обезбедат достапни термини, пристојни подлоги и стручни тренери, бројот на регистрирани играчи растел стабилно, дури и без сопствен ѕвезден пример на светската сцена.
Пирамида што почнува од дворот
Тенискиот развој најдобро се опишува како пирамида. Основата ја чинат рекреативците и училишните програми, средината клупските натпревари, а врвот ретките поединци што ќе се пробијат на меѓународно ниво.
Проблемот настанува кога средината се прескокнува: без редовни домашни турнири, талентираните деца прерано мораат да патуваат во странство, што е скапо и селективно.
Затоа стручњаците постојано повторуваат дека вложувањето во клупската база не е спореден трошок, туку единствениот пат до одржлив успех, поголем од која било поединечна генерација.
