Олимписката програма никогаш не била замрзната. Спортови влегувале и излегувале уште од првите модерни изданија, а изборот што ќе се најде на неа е една од најважните одлуки на олимпиското движење.
Патот е институционален и долг. Спортот мора да биде организиран во меѓународна федерација, широко распространет по континенти и усогласен со антидопинг правилата. Потоа следи оценување: колку публика привлекува, колку чини неговото организирање, дали обезбедува еднаква застапеност на жените и мажите.
Право на глас и за домаќинот
Поновите реформи внесоа и флексибилност: градовите домаќини можат да предложат дополнителни спортови за своето издание. Така на програмата стигнаа спортското качување, сурфањето и скејтбордот — дисциплини блиски на помладата публика.
Критериумите откриваат што олимпизмот сака да биде: глобален, економичен, рамноправен и близок до младите. Секој нов спорт на програмата е и порака за тоа како движењето се гледа себеси.
А за спортовите што чекаат ред, поуката е јасна — до петте кругови не се стигнува само со традиција, туку и со способноста да се зборува јазикот на новото време.
