Тенисот долго време немаше вистински часовник. Правилото за пауза меѓу поените постоеше на хартија, но неговата примена зависеше од проценката на столчевиот судија, па ритамот на мечот често го диктираа самите играчи.
Воведувањето видлив одбројувач од дваесет и пет секунди го промени тоа. Часовникот, поставен покрај теренот, почнува да тече по завршениот поен, а играчот мора да го започне сервисното движење пред тој да истече.
Ред што го смени однесувањето
Ефектот беше двоен. Од една страна, мечевите добија поизедначено темпо, а долгите ритуали пред сервис се скратија. Од друга, се отвори дебата дали по исцрпувачки размени од триесетина удари истите секунди се доволни за фер обнова на силите.
Правилото сепак се задржа и се прошири на речиси сите нивоа на професионалниот тенис, а со него дојдоа и други мерки за темпо, како ограничувањата на времетраењето на загревањето.
Часовникот денес е тивок учесник во секој меч — потсетник дека и во спорт без судиски свирок, времето мора некој да го чува.
