Во средиштето на секој крикетски терен лежи лента долга дваесет и два јарда — питчот. Однадвор изгледа како обична набиена земја, но тоа е најгрижливо негуваното парче почва во спортот.
Подготовката е наука за себе. Составот на глината, висината на тревата, количеството влага и бројот на поминувања со тешкиот ваљак одредуваат како топката ќе скока со денови однапред. Тврда и сува подлога носи брзина и висок отскок; мека и тревеста им помага на фрлачите што бараат странично движење.
Затоа секој регион има свој карактер. Подлогите во јужна Азија традиционално им годат на спин-фрлачите, додека зелените англиски терени ги наградуваат мајсторите на движење низ воздухот. Домашниот терен во крикетот значи повеќе отколку во речиси кој било друг спорт.
Занает меѓу земјата и небото
Теренските мајстори работат во постојан дијалог со времето: покривки при дожд, дренажа под површината, прецизно темпирано косење. Мала грешка во подготовката може да обезвредни натпревар планиран со месеци.
Питчот е тивкиот дванаесетти играч на секој домаќин — невидлива инфраструктура од која зависи целата драма над неа.
