Старите чаршии се меѓу најпрепознатливите обележја на балканските градови. Нивните калдрми, дуќани и анови сведочат за време кога трговијата ги поврзувала градовите во единствена мрежа од занаети и патишта.
Иако настанати во слични историски околности, чаршиите денес живеат различни животи: некаде се срце на туристичката понуда, а некаде се борат со запуштеност и постепено иселување на занаетчиите.
Наследство што бара жива употреба
Конзерваторите одамна укажуваат дека старите градски јадра не се одржуваат само со реставрација на фасадите. Чаршијата опстојува додека во неа се работи и живее — додека занаетчиите имаат муштерии, а просториите намена што не се сведува единствено на угостителство.
Токму тука регионалната размена на искуства се покажува драгоцена: прашањата за закупнините, за односот меѓу туризмот и секојдневниот живот и за обуката на млади занаетчии се слични предизвици во сите балкански градови.
Заедничкото отоманско, византиско и словенско наслојување на овие простори им дава и симболична тежина: чаршиите се потсетник дека урбаната култура на регионот се градела со мешање, а не со одвојување.
