Земјоделството често се доживува како начин на живот, а поретко како деловна дејност со трошоци, приходи и ризици. Токму таа разлика ја одредува судбината на многу семејни стопанства: вредниот труд не е доволен ако производот се продава под цената на чинење.
Малите парцели, старата механизација и зависноста од временските услови ги прават трошоците по единица производ високи. Кога на тоа ќе се додаде слабата преговарачка моќ пред откупувачите, земјоделецот често ја презема речиси целата неизвесност, а добива најмал дел од крајната цена.
Здружувањето како економска алатка
Искуствата од развиените аграрни економии покажуваат дека излезот ретко е индивидуален. Задругите и здруженијата на производители овозможуваат заедничка набавка на репроматеријали, споделена механизација и настап на пазарот со поголеми количини и постабилен квалитет.
Втора насока е додадената вредност: преработката на овошјето во сокови и џемови или на млекото во сирење остава поголем дел од заработката кај производителот, наместо кај посредниците.
Земјоделската економија, на крајот, е сепак економија. Евиденцијата на трошоците, осигурувањето на посевите и планирањето на производството според побарувачката се исто толку важни колку и плодната почва.
