Продуктивноста мери колку производи или вредност создава еден работник за еден час работа. Тоа е сува, техничка дефиниција, но зад неа стои најважната долгорочна вистина во економијата: животниот стандард на едно општество расте, во суштина, онолку колку што расте неговата продуктивност.
Платите можат извесно време да растат побрзо од продуктивноста, но тогаш растат и трошоците на фирмите, а со нив и цените. Зголемување на примањата без покритие во создадена вредност постепено се топи преку инфлацијата, па реалната куповна моќ се враќа назад.
Од што зависи колку вредност создава еден час труд
Продуктивноста ја обликуваат повеќе фактори одеднаш: опремата и технологијата со која се работи, вештините на работниците, начинот на кој е организирана работата, квалитетот на инфраструктурата и предвидливоста на институциите.
Вложувањата во образование, обука и иновации делуваат бавно, но кумулативно. Навидум мали разлики во годишниот раст на продуктивноста, одржувани со децении, создаваат огромни разлики во стандардот меѓу земји во рок од една генерација.
Затоа секоја сериозна дебата за платите е, всушност, дебата за продуктивноста: одржливо повисоки примања бараат економија што создава повеќе вредност по час работа, а не само повисоки бројки на хартија.
