Постојат два основни начина да се финансираат пензии. Кај тековното, солидарно финансирање, придонесите на денешните вработени директно ги покриваат пензиите на денешните пензионери. Кај капиталното финансирање, секој уплаќа на лична сметка, а средствата се инвестираат и се повлекуваат во старост.
Солидарниот модел е чувствителен на демографијата. Кога населението старее и односот меѓу бројот на вработени и бројот на пензионери се влошува, истиот товар паѓа на сè помалку плеќи, па системот бара повисоки придонеси, пониски пензии или дополнување од буџетот.
Зошто повеќето современи системи се повеќестолбни
Капиталниот модел, пак, носи пазарен ризик: вредноста на заштедите зависи од приносите на инвестициите во текот на децении, а тие не се загарантирани и минуваат низ добри и лоши периоди.
Бидејќи двата ризика, демографскиот и пазарниот, ретко удираат истовремено и со иста сила, многу земји ги комбинираат: јавен солидарен столб, задолжително капитално штедење и доброволен трет столб. Така ниту еден извор не носи сè.
За поединецот, најголемо влијание врз идната пензија имаат должината на стажот, редовноста на придонесите и раното започнување со штедење, бидејќи сложената камата најмногу наградува токму време, а не висина на поединечна уплата.
