Планините отсекогаш биле тука, но навиката да се оди по нив организирано, со означени патеки и планирани тури, кај нас созрева дури во последната деценија. Внатрешниот туризам полека ја открива картата што ја црта пешачката обувка.
Уредената патека е повеќе од трага низ шума: таа е ознака, карта, засолниште, информација за тежина и должина. Таму каде што тие елементи постојат, бројот на посетители расте без притоа да расте ризикот.
Малите места добиваат нова публика
Најголемата придобивка ја чувствуваат селата во подножјата. Планинарот што слегува од врвот вечера локално, спие локално и се враќа повторно – тивка економија што не бара големи инвестиции, туку доследно одржување.
Предизвикот е одржливоста: патека без стопан брзо ја голта вегетацијата, а знак што паднал не се обновува сам.
Каде што планинарските друштва, општините и угостителите работат заедно, планината станува целогодишна дестинација – а не само летен бег од градот.
