Охридското Езеро е едно од најстарите во светот и дом на видови што не постојат никаде на друго место. Токму таа старост го прави и кревко: промените што другаде се ублажуваат за децении, овде оставаат траги што тешко се поправаат.
Летната сезона носи двоен притисок. Од една страна, туризмот е крвотокот на регионот и извор на приход за илјадници семејства. Од друга, секој нов кревет, паркинг и пристан значи дополнителен товар за крајбрежјето и за системите за отпадни води.
Заштитата како долгорочна инвестиција
Искуствата од европските езерски дестинации покажуваат дека заштитата и туризмот не мора да се противници. Уредени патеки, јасни правила за градба и модерни пречистителни станици го креваат, а не го намалуваат квалитетот на понудата.
Клучно е планирањето да го следи капацитетот на природата, а не обратно. Езеро што се чува денес е туристичка приказна што трае и по педесет години.
На крајот, прашањето не е дали регионот ќе живее од езерото – тоа е неизбежно – туку дали ќе живее со него.
