Малку нешта патуваат низ Балканот полесно од музиката. Иста мелодија може да се чуе во различни земји под различни имиња, со текстови на различни јазици, а секаде се доживува како своја.
Севдалинките, чалгијата, изворното повеќегласје и старата градска песна се дел од заедничко звучно наследство, градено низ вековните допири на словенските, отоманските, ромските и медитеранските традиции.
Звук што ги прескокнува границите
Музичките фестивали во регионот одамна функционираат како места на средба: публиката патува по нив без оглед на границите, а изведувачите од соседните земји често се подеднакво популарни како домашните.
Етномузиколозите во тоа гледаат природна последица на историјата — песните се ширеле со трговците, печалбарите и свадбите, многу пред модерните држави да ги повлечат своите линии.
Во време кога регионалните односи често се мерат преку спорови, музиката нуди поинаква сметка: таа покажува колку длабоко се преплетени сензибилитетите на балканските општества. Заедничкиот звук не ги брише разликите, но потсетува дека тие растат од ист корен.
