Речиси нема балканско семејство без член во странство. Иселувањето на младите одамна престана да биде поединечна животна одлука и прерасна во структурна карактеристика на регионот, со последици врз пазарот на трудот, здравствените системи и демографската слика.
Причините се слични од земја до земја: повисоки примања во странство, потрага по професионален развој, но и чувството дека напредокот дома зависи од познанства наместо од способности. Токму затоа темата сè почесто се анализира како регионално, а не само национално прашање.
Од „одлив“ кон „циркулација“ на знаење
Поновите пристапи во истражувањата на миграциите го поместуваат фокусот од спречување на заминувањето кон одржување на врските со дијаспората. Искуствата на други европски земји покажуваат дека иселениците можат да бидат извор на инвестиции, знаење и деловни мрежи — доколку постојат канали преку кои тоа искуство се враќа дома.
За регионот тоа значи размислување за „циркуларна миграција“: млади што заминуваат на студии или работа, но остануваат поврзани со домашната економија и, во поволни услови, се враќаат со ново искуство и повисоки очекувања.
Клучното прашање не е како да се затворат вратите, туку како домашната средина да стане место во кое враќањето изгледа како рационален избор.
