Скопје подолго време се соочува со прашањето како да го усогласи растот на градбата со квалитетот на живеењето. Нови станбени објекти се појавуваат во веќе оформени населби, а со нив се менува и односот меѓу приватниот и јавниот простор, меѓу она што се гради и она што им останува на сите.
Густината сама по себе не мора да биде проблем. Компактните градови можат да бидат удобни и пријатни, доколку зголемениот број жители е придружен со доволно тротоари, зеленило, училишта, градинки и места за средби. Клучното прашање е дали растот на становите оди заедно со раст на јавните содржини.
Рамнотежа меѓу интерес и потреба
Кога станбениот фонд расте побрзо од инфраструктурата, последиците се чувствуваат секојдневно: потешко се наоѓа паркинг, улиците стануваат потесни за пешаците, а меѓу зградите остануваат сè помалку светлина, воздух и простор за игра.
Урбанистичкото планирање затоа не е само техничка постапка, туку суштински договор за тоа како ќе изгледа градот. Јасните правила, доследната примена и вклучувањето на жителите во расправите се основата врз која се гради доверба.
Разговорот за густината, на крајот, е разговор за мерата — за град што расте, но не на сметка на секојдневната удобност на луѓето што веќе живеат во него.
