Енергетската транзиција често се замислува како изградба на големи капацитети, но нејзиниот највидлив дел се случува на покривите. Фотонапонските панели врз куќи, стопански објекти и јавни згради постепено го менуваат односот кон електричната енергија: потрошувачот станува и производител.
Логиката е едноставна. Сонцето е ресурс што земјата го има во изобилство, цената на панелите со години опаѓа, а произведената струја најпрво ја намалува сопствената сметка. За фирмите тоа е и заштита од пазарните осцилации на цената на енергијата.
Мрежата како тесно грло
Сепак, транзицијата има и техничка страна. Дистрибутивната мрежа е градена за еднонасочен тек — од централата кон потрошувачот — а сега мора да прифаќа енергија од илјадници мали извори. Тоа бара инвестиции во мрежата, паметни броила и капацитети за складирање.
Отворено е и прашањето на рамнотежата: соларната енергија ја има најмногу напладне и лете, а потрошувачката е највисока во зимските вечери. Балансирањето бара комбинација со други извори и флексибилни системи.
Транзицијата, со други зборови, не е само поставување панели — таа е редизајн на целиот енергетски систем, во кој малите производители се новиот, незаобиколен учесник.
